MASOWY ŚRODEK PROPAGANDY

Telewizja w początkach nie była jeszcze tym, czym jest dzisiaj – masowym środkiem przekazu przeznaczonym do indywidualnego odbioru. Z punktu widzenia tego ostatniego, bliska była kinu. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej brytyjska BBC nadawała co­dziennie 2-3 godzinny program, który można było w Londynie oglą­dać w czterdziestu lokalach publicznych. Na telewizję chodziło się więc niemal jak do kina, oglądając jednak co innego niż w kinie – fizycznie od nas oddaloną rzeczywistość a nie fikcję. W III Rzeszy telewizja została po raz pierwszy użyta jako ma­sowy środek ideologicznej propagandy przy okazji Igrzysk Olimpij­skich odbywających się w 1936 roku w Berlinie. W ciągu szesnastu dni trwania Igrzysk nadawane były ośmiogodzinne transmisje, które można było oglądać w 27 lokalach Berlina. Co prawda jeszcze przed wybuchem wojny w Wielkiej Brytanii zarejestrowano aż 20 tysięcy indywidualnych posiadaczy odbiorników telewizyjnych, w Niem­czech zaś przed olimpiadą sprzedano 200 telewizorów, ale przecież nie była to jeszcze licząca się skala upowszechnienia tego wynalaz­ku. Podobną fazę zbiorowego oglądania telewizji przechodziliśmy także w Polsce.

Napisz odpowiedź